April 2017

April 2017

Dinsdag ochtend 4 april 2017 ben ik nog normaal een boodschapje wezen doen maar ’s middags even nadat Trudy naar de volkstuin was gegaan en ik achter de computer zat kreeg ik ineens een raar gevoel net of ik zeefde. Ik kon mijn handen niet goed meer gebruiken. Ik ging naar beneden maar op de trap had ik geen controle meer over mij benen. Ik liep zeer langzaam naar beneden net of ik de treden niet meer goed kon inschatten. Beneden gekomen heb ik nog een eitje gebakken en opgegeten maar alles ging zweverig. Ik heb nog getracht Trudy te bellen maar geen gehoor.

Nadat ik een tijdje op mijn eigen stoel had gezeten ben ik weer naar boven gegaan en naar bed. Ik ben gelijk in slaap gevallen. Trudy had mij wel gezien bij haar thuiskomst maar niet nodig gevonden om mij te wekken. Toen ik wakker werd en constateerde dat zij beneden was heb ik haar gewaarschuwd. Zij schrok natuurlijk erg en belde gelijk de huisarts welke onmiddelijk de ambulance belde en zelf ook kwam. Ambulance was er erg snel. Huisarts ook met een uitdraai van zijn patiëntenadministratie wat voor ambulance medewerkers erg behulpzaam was. Ambulance medewerkers besloten, na controle, mij meteen naar het Westeinde ziekenhuis in Den haag te brengen omdat dit beter was bij dit soort klachten.
Na een ritje met toeters en bellen kwam ik bij ziekenhuis aan en werd daar opgewacht door neuroloog en verpleegkundige. Meteen werd ik onderzocht en naar CT afdeling gebracht voor dubbele CT scan. Een maal gewoon en een maal met contrastvloeistof. Maar na de helft van de eerste scan was het al duidelijk wat er was.
Een hersenbloedinkje ergens in de diepte. (officieel heet het bloeding links in de thalamus)

Ik werd weer teruggebracht naar eerste hulp en vandaar naar een “strokecare-unit”.
Daar werd ik aan allerlei monitoren gehangen. Ik voelde mij al weer een stuk beter.

Daar kwam iemand langs waarvan ik later begreep dat het een Neuroloog was in gezelschap van een dame in het wit die niet werd voorgesteld.

Hele nacht onder controle gestaan. Ze kwamen elk uur controleren en eventueel testjes doen.
Zij waren ook druk met een nieuwe buurman welke net werd binnengebracht. Dus bijna geen oog dichtgedaan.

Woensdag

Trudy kwam ‘s ochtend om slaap- en was- gerei te brengen

Ik heb mij gelijk mogen scheren aan tafel en later mogen douchen. Men wilde mij wel helpen maar ik deed het liever zelf staand en niet zittend. Merkte wel dat ik heel erg labiel was.

’s middags kwam Trudy weer op bezoekuur en ’s avonds kwam zoon Peter langs

Ondertussen kwam vrouwelijke Neuroloog langs (althans ik dacht dat een verpleegster was totdat men mij vertelde dat het de dokter was). Ook kwamen diverse andere disciplines langs zoals bv Ergo therapie en Fysio.

Allemaal testjes doen en weinig zeggen.

Ik had het gevoel dat het alweer goed met mij ging behalve het praten. Ik had moeite met het formuleren en sprak slecht. Kon ook niet goed op de woorden komen. Vraag naar datum en dag ging goed maar de naam van het ziekenhuis wilde mij niet te binnen schieten.

Donderdag

’s morgens lekker zelf geschoren en gedoucht. Daarna kwamen alle disciplines weer langs. Er was die middag n.l. een grote vergadering en ze moesten natuurlijk goed weten wat ik wel en niet kon.
Ik was ook gehele dag gewoon aangekleed en mocht rond lopen.

’s middags keerde rust weer. Gehele ploeg zat in vergadering.

Uiteraard hoorde ik niets van het overleg.

Vrijdag

Ik werd verplaatst van de Strokecare unit naar een gewone kamer waar ik niet meer aan de monitor kon hangen. Kamer was vlakbij Strokecare unit.

Ik hoorde van het verplegend personeel dat ik misschien zaterdags naar huis mocht.

Trudy kwam bijtijds op bezoek om achter een brief aan te gaan die ik nodig had voor de annuleringsverzekering. Wij hadden samen al besloten dat wij niet met de ANWB op caravan vakantie zouden gaan. Zij werd van het kasje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk kon een van verpleegsters vertellen dat zij contact had gehad met de administratie had gehad en dat deze mij een brief zouden sturen aan mijn huisadres.

’s avonds kwam zoon Paul met vriendin Ilse en jongste kleinzoon Flynn langs.

Na gevraagd te hebben hoe TV werkte voor het eerst ’s avonds kunnen kijken. (Op Strokecare unit mocht geen TV gekeken worden)

Zaterdag

Afwachten wat er ging gebeuren. Er moest eerst een neuroloog komen die kon beslissen of ik weg mocht. Neuroloog zou tussen 10:00 en 12:00 komen maar kwam pas rond 13:30. Zij deed weer enkele testjes bij mij en ik mocht toen naar huis.
Ik kreeg van verpleegsters allerlei papieren mee voor thuis. Maar geen enkele uitleg wat ik wel en niet moest doen.

Gelukkig naar huis. alles kosten mij toch nog wel erg veel moeite.
Maar ik was blij weer thuis te zijn.

De hersenbloeding had wel gevolgen. o.a.
Ik kon moeilijk praten, woorden kwamen moeilijk eruit. Veel zoeken naar woorden.
Ik heb een vreemd gevoel in mijn linkerarm.
Bij het typen is kennelijk aansturing niet helemaal juist. ik tik verkeerde tekens . Ik zit er vaak naast. o.a. bij gebruik van Cursor toetsen mis ik regelmatig de juiste toets.
Ik ben heel gauw moe. Slaap veel.

e.e.a. werd in de volgende week wat beter zodat nu pas dit verhaaltje kon fabriceren.

Kick 15/04/17

Vervolg:

Ik heb de de volgende weken het heel druk gehad, vandaar dat ik niet toekwam aan een vervolg.

Dat heel druk heeft een heel andere betekenis dan normaal. Ik was namelijk van iets doen erg snel erg moe. dus veel bezig met uitrusten en freeweelen.

Zoals de CVA verpleegkundige mij vertelde dat de hersenen zelf de gevolgen van een hersenbloeding trachten op te ruimen en daar veel effort in steken, deze effort kom je zelf dus te kort.

Ik heb 3 keer een gesprek gehad met een ergotherapeut gehad die mij leerde niet te veel te doen en meer rust momenten in te lassen.

Ik heb sinds het gebeurde nu twee keer in de week oefentherapie bij een fysiotherapeut om de aan mijn conditie te werken.

Ook ben ik uiteindelijk bij en logopediste geweest maar dit kwam zo laat tot stand dat zij geen afwijkingen meer constateerde en ik ook geen klachten meer had met spreken.

Ik moet wel mijn activiteiten duidelijk verdelen over de week. Ook bezoeken aan de familie waar veel kinderen en kleinkinderen aanwezig zijn kan ik nog moeilijk lang volhouden. Maar dat gaat nu weer beter. Wij weten dat ik na een uurtje tot iets meer het volhoud maar dan moet ik naar huis. Ook diverse gesprekken tegelijk ondergaan om mij heen is erg vermoeiend.

Daarnaast ben ik vaak nog erg duizelig, moet dus erg oppaseen bij het opstaan en gaan lopen.

Ik kan al wel weer redelijk fietsen dus niet meer zo afhankelijk van Trudy om mij te laten vervoeren.  Auto rijden doe ik nog niet, ging er voor de hersenbloeding ook al niet geweldig dus voorlopig nog maar niet aan beginnen.

status 22 met 2017